aptal değilim ya bende yaşadıklarımdan birşeyler öğrendim.. her ne kadar yaşamışlığımı yaşayacaklarımla kıyaslamak istemesem de, her defasında bir ‘acaba’ belirmedi değil benliğimde.. tektipleştirmek istemedim aşklarımı hep bir sonrakine gebe kalayım istedim.. evet, dedim bir daha yakamaz canımı kimse diye, büyük konuştum farkındayım, ama n’apayım, henüz seni tanımamıştım.. artık yokluğun bile canımı yakıyor acınacak haldeyim, farkındayım.. ben hiç kimsenin vazgeçilmez olmadığını, sen benden vazgeçtiğinde anladım..

zamansız acılar biriktirdim yüreğimde, birçoğu gereksizdi.. oysa gülen gözlerim vardı benim, henüz yaşlar akmamış.. vakitsiz sevdalar edindim kalbimde, birçoğu gereksizdi.. oysa ben sadece inanmak istemiştim.. aşk bu anlatılmıyor işte, yaşansa da tarifi hiç yaşanmamış gibi.. anlatılmaz. sorsan, herkesin söyleyebilecek bir sözü vardır, fakat birleştirsen kelimeleri bir cümle bile çıkmaz..

Manevi kuzenim özüşe / Rıdvan.

kendi başıma çıktığım bütün sevmelerde ben, yine tek başıma kaldım.. bi başıma çıktığım aşk’larda hep birinciydim, çünkü tektim.. her yağmur yağdığında – ıslanmaktan bir o kadar nefret etsemde – hangi damlalar ta uzaktan başıma düşecek diye dışarı çıktım, ıslandım.. düşündümde insan ırkının neden mutlu olamadığını, buldum cevabını.. kendi yaşamı bile kısıtlı gelirken paylaşmak çok zordu, bir ekmeği paylaşır gibi değildi hayat paylaşmak, ondan çok görüldü sevmeler.. artık mutluyum, sorularıma cevap, bedenime damlalar almıştım ta yukardan.. uyuyabilirim..

nasıl ki bulutlu bir gecede yıldızlar görünmez..

sen, yıldızları göremediğin için onları yok sayarsın,

seni sevmediğimi düşündüğün gibi..

akşam olur, karanlık çöker..

..ve ben güneş gibiyim, sabit dursan hep seni ısıtacağım..

.. ve sonra biri gelir, daha önce birinin viraneye çevirdiği yüreğinizin eskisinden daha iyi olacağını, tek kullanımlık hayatınızın geridönüşümü olduğunu iddia eder..

terkedişinin ardından nefes alabilmek, kuru bir yaprağın rüzgar karşısında tutunabilmesi gibiydi benim için.. aks-i neva bulmadı aşk’ım yüreğinde ama bilirim yinede yalnız değildir hiçbir insan, yalnızlık gidene ait bir boşluktur, o yüzden yalnızlığımı da sevdim ben.. yalanlarında sana aitti ama onları sevemedim, yalnızlığımla onlarda arta kaldı senden bana.. öyle argın, öyle tükenmiş ve öyle çaresizim ki nerede ‘aşk’ deseler bakıyorum, göremiyorum..

Nasıl bir eziyettir sensiz hayatı solumak ? Farklı şehirlerde olmak, farklı hayatlar yaşamak.. Hala sana yanarken ben, baska insanlara günaydın diyorum, başka insanlarla yemek yiyorum ve geceleri uyurken yanımdaki boşluğunu, sensizlikten gözyaşlarımla ıslattığım yastığımla siper ederek dordurmaya çalışıyorum.. Bende bıraktığın enkazı görmezden geldin, ışığımı söndürüp başkaları için güneş oldun! Kim bilir, seni düşünerek uyuduğum gecelerin sabahına sen kimlerle uyandın ? Kim bilir, kaç keşke’me iyi’ki dedin. Kim bilir, belki de beni hiç sevmedin..

insan beceremez birçok şeyi tek başına yapmayı.. ölmeyi ve sevmeyi mesela. intiharlar bile tek başına yapılan eylemler değildir, mazisinde kimilerinin ihanetleri barınır.. sevmek için de birşeye ihtiyaç duyarsın, birine yada.. belki yalnızlıktır insanın tek başına yapabildiği tek eylemi, onu da yapamaz, yine birilerini ister yanında, eline yüzüne bulaştırır.. onun için karşılıksız sevgiler değerlidir, kıymetleri bilinir, bi başınalık her zaman insana kazanılan şeyin önemini farkettirir.

herkes bir birlikteliğin devamı için aşk yeterli zanneder.. öyle birşey ki bu sevdikçe süreklilik olur zannedersin nefes alırmışçasına.. ama bilinmez ki aldığın her nefes seni hayatta tutmaya yaradığı gibi bir o kadarda ölüme yaklaştırır.. işte tutkunu olduğunuz kişiye olan sevginiz gün geçtikçe artınca aslında sadece kendinizi harap ettiğinizi anlayamazsınız.. çünkü nefes almak zararsız bir eylemdir.. hiç bir uyarı sisteminde yer almaz .. ama ben uyarıyorum; sevmek acıtır, nefes almak öldürür ..

bir daha adını anmam dememe bakma sen. ağzım bozuk. söverim bazen.